...........
1/3/2009 · Kategori: Şiir
İçimde uyur tüm sakinliklerin sevgili
Gel beraber ölelim bugün.
Bırakalım artık peşinden gitmeyi doğan güneşin
Gel sen beni dinle, ölelim…
Kar yağıyor bak sevgili
Her yana serpilmiş beyaz zemheriler
Kır çiçekleri açardı eskiden gözlerinde
Kardelen yurduydu içimiz
Yok, artık biliyorum kimse eskisi gibi değilse de
En azından bugün beraber ölelim gel sevgili…
İçimde ayaklarının tıkırtısı gezer
Oynadığımız oyunların heyecanı hala sıcak içimde
Elimden tuttuğun ilk günü hatırladım yine bugün
Ağlayamadım sevgili, öldüm…
Ertelenmiş acıların çaresi neydi sevgili, hatırlıyor musun?
Ben artık göremiyorum yüzümü aynalarda
Hepsi gitmiş yüzümdeki çizgilerin
Boş bir kalabalık içimden dışarıya akan
Bilmiyorum yarın ne olacak, nasıl doğacak yazgım ama
Gel bugün beraber ölelim sevgili…
Çoğu zaman anlamazdık sebebimizi
Anlamadan, kovulurduk biz olabilmekten
Sıra dışı değildi bu, sıradanlaşmaktı
Ne olur artık biraz dur, vurma dudaklarıma
Kan soluyor artık saçların içimde
Kim biliyor hangi gün öleceğimizi bilmiyorum da
Gel biz bugün ölelim, sevgili…
Ne fark eder ki şimdi ya da sonra
Hepsi aynı şarkının nakaratı değil miydi?
Ben nasılsa ölüyordum her gün bir başıma
Acılarımı mezar taşı yaptırdım sevgili
Üstüne gözlerin yazdırdım, bilinsin neden öldüğüm
Bilirsin sevgili kendime hiç ağlamamışsam da
Gel bugün biz beraber ölelim…
Mustafa ÜNAL
S.H.M.Y.O/Konya
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır